Wat kunnen we als corporatie zelf doen?

Ik hoorde laatst een collega de vergelijking maken tussen iemand die met een te hoog inkomen in een te goedkope woning woont en een miljonair die zijn boodschappen bij de Lidl doet. ‘We hebben het dan toch ook niet over een scheefkoper?’, zei hij. Het is wellicht een leuke metafoor maar gaat naar mijn idee niet helemaal op. De miljonair heeft alternatieven en kan keuzes maken. Iemand die op de wachtlijst voor een sociale huurwoning staat kan dat niet. Als een miljonair ervoor kiest om in een goedkoop huurflatje te wonen waardoor iemand anders geen dak boven zijn hoofd heeft, mag je hem best prikkelen om te verhuizen.

Pamflet Passend Wonen
In de zin van: ‘een miljonair die in een sociale huurwoning woont prikkelen om te verhuizen’  kan ik de denktrant in het pamflet Passend Wonen, dat door 23 collega-corporaties is opgesteld, wel volgen. Voor de zomer hebben zij het pamflet aan minister Ollongren overhandigd. De corporaties willen ervoor zorgen dat veel meer mensen dan nu een huurwoning hebben die niet alleen past bij hun inkomen maar vooral ook bij hun levensfase. Het beeld, dat je niet naar passendheid moet kijken als naar een foto maar als een film, sluit aan bij hoe wij naar wooncarrières willen kijken. De wijze waarop je als corporatie huishoudens ondersteunt en de mate waarin, kan nu eenmaal niet altijd hetzelfde blijven.

Hand in eigen boezem steken
Tegelijkertijd vind ik het jammer dat ‘de club van 23’ gelijk bij de minister aandringt om een stelselwijziging. Binnen de huidige regels kun je als corporatie namelijk nog heel veel doen om de schaarste van woningen anders te verdelen. Wij steken bij Dudok Wonen vaak onze nek uit om  alternatieven te bieden. Bijvoorbeeld met tijdelijke huurcontracten voor een specifieke doelgroep, door aan de onderkant van de vrije sector iets te doen of de stap van huur naar koop overbrugbaar te maken. Kortom, er is echt nog wel wat mogelijk.

Wat meer zelfreflectie zou in het manifest op z’n plaats zijn. Zeker omdat we als corporatiesector het probleem ook voor een deel zelf hebben veroorzaakt. Zo gingen veel corporaties lang door met het bouwen van sociale nieuwbouwwoningen van 80 vierkante meter of meer. Ik denk dan:  ‘in plaats van één woning van tachtig vierkante meter kun je ook  twee woningen van veertig vierkante meter bouwen’. De schaarste was dan op dit moment  wat kleiner geweest.

Hoge verwachtingen
Daarnaast is er veel te lang gewacht met transparant  zijn over de huurprijs versus de marktprijs. Lang is er verzet geweest tegen marktwerking en te lang is er doorgegaan met het bieden van veel kwaliteit voor relatief weinig geld. Daarmee hebben we een verwachtingspatroon van de huurder gecreëerd die nu tot problemen leidt omdat deze niet kan worden waargemaakt. Misschien moeten we daarom iets meer de hand in eigen boezem steken en vooral aan de slag gaan. Want net als de miljonair kunnen ook wij keuzes maken.

Harro Zanting
Directeur-bestuurder Dudok Wonen  

Vertalen / Translate